August 25th, 2008 by bakyacrowd
EDITORYAL Sa pagpanig walang paumanihin June 13, 2007 May paalala’t babalnang tangan ang Philippine Collegian sa kanayang pagbabalik sa mga mag-aaral ng pamantasan. Mahirap buksan ang bagong termino ng Philippine Collegian ng mga pasintabi’t paumanhin dahil higit sa pagpaliwanag lalo kung ang isyu naipahayag noong nakaraaang taon. Labas pa sa debate kung ang 85 taong gulang na institutusyong pang mag-aaral na ito ay ahensiya ng gobeyrbo o hindi, isang prisnipyadiong ang pakikipagtunggali ang ssinuong ng nakaraaang patnugutan upang igigit ang kaniyang kalagayan sa nagsasariling paglimbag at pagmamahal sa pahayagan. Magkagayunpaman, pinagsisisyayaan ng tagong terminong ito na paalala sa kanyang mambabasa na ang dyaryong ngayon kaninlang bitbit ay iniluwal ng mahaba-maigsing pakikipaglaban para sa interes ng kaniyang tanging tagapaglimbag: ang mga mag-aaral ng Unibersidad ng Pilipinas. Sa harap ng mga pwersang naglalayong gumupo sa kaniyang paninindigan kakabit ang kasaysayan ng pamantasan ng maging lipunan, nagpapatulong ang pangangailangang pumanig at bumalikwas. Subali’t kasabay ng paalala ang paghahapag ng bababala: ang maiitim na ulap ng tag-ulan ay nagbabadya ng higit magandang kaganapan sa loob at labas ng pamantasan. Ipinatututpad na sa mga bagign mag-aaral ng Inibersidad ang halos 300% pagtaaas sa matrikula, habang ang pababa ang bilang ng mga mag-aaral ng kursong “hindi popular” (sang-ayon sa mga kahingian ng kapitalistang pamilihan) gaya ng Kolehiyo ng Arte at Literatura. Hindi pa rin naibabalik ang mga malaking bilang ng janitor ng Unibersidad ng Pilipinas na tinangal sa trabaho. Walang habas ang demolisyon sa kabahayan sa mga komunidad ng Unibersidad ng Pilipinas uoang bigyang daan ang komersyal na proyekto ng pamantasan. Papataas naman ang bilang ng mga kaso ng pagpapatay at pagdurukot sa mga aktibistang kritikal sa rehimeng Arroyo. Mag-iisang taon na nawawala ang dalawang estudyante ng Unibersidad ng Pilipinas na hinihinalaang dinukot ng military sa Hagonoug, Bulucan. Nanatiling uhwa ang mga pesante sa tunay na reporma sa pang-agraryo habang patuloy ang pagkamal ng tubo ng mga panginoong may lupa. Malayo sa maitataas na sahod ng mga manggagawang sisiswikil ng kapitalistang interes, Ang mga talang ito ng siboliko at literal na karahasan ng material na kondisyon iniinugan ng pag-iral ng pahayagan. At sa mga bantam ng ganitong tipi ng kaligiran, ang mananahimik at kaibit’t balikat na lamang ang pinakamabigat na kasalanan. Sa ganitong pagpoposisyon hinahawan ng Philippine Collogian ang landas tungo sa pagbuo ng haraya ng paglaya at pagpapalay, na walang pagaatubilling itatanghal sa dambana ng katuparan. Ipinagpapatuloy ng kasalukuyabg patnugutan ang kritikal at mapanuring pagpapanig sa mga isyu nandalasa sa loob at lalo’t higit sa labas ng kulungan ng silid aralan. Itinitakweil nito ang mapanghating ilusyon ng pluralismo na sa katotothana’y lohika lamang ng mga naghaharing uri sa pagpapanatili ng status quo at nagsisilbing lambong sa mapang-aping istraktura sa lipunan. Tinutuligsa nito ang walang ptumangging pandarahas ng estado sa lehitimong pagkilos na nagsususlong ng tunay na pagbabago. Nanatili ang paninidigang magilibi sa mga sector na malaon nang iginapos sa laylayan: mga magsasaka, mangigisda, manggagawa, maralitang tagalungsod, kabataaan, kababaihan, bakla at lesbyana. Higit sa lahat, primaryang isnusulong ng Philippine Collegian ang interes ng mga mag-aaral laban sa mga mekanismong pinagmumukhang popular ngunit sa duloy titangaln abng kabataaan sa kanilang karapatan sa edukasyon. Pangunahing kabalintunaan sa pagtaas ng matrikula sa pampublikong institutsyon gaya ng Unibersidad ng Pilipinas at ng mapanlilang na STFAP na base sa mga inisyal na datos ay napatunayang kaparaanan lamang para pagkakitaan at bigyang katwiran ang pagtataas ng babayarin. Ililimbag sa bawat artikulo ng Philippine Collegian ang walang pagpapaumanhin at subersibong pagtulong sa kabutihan ng mas nakakarami. Ngunit lagi’t lagi, ay ang retorikang hindi idinadaaran sa apoy ng praktika, kaya’t hindi mangingimi ang Philippine Collegian na bumaba mula sa kanayang tuktik na opisina at makiisa sa laban ng mamamayan. Nakasandig ang pahayagan sa paniwalang higit na nakapagyarihan ang kiolektibong pagkiloes at pinakamahalaga pa rin ang kesyong iginugughit sa lansanagan. Kaya;t kung kinakaialangan aktibong pag-aaralan ng mga ksapai ng pahayagan ang kasaysayan sa mga ganitongn uri ng unan. At sa harap ng deluryon ng krisis sa samasalimpad sa loob at labas ng pamantasan, muling inilalapat ang Philippine Collegian sa kaniyang tagapaglibag sa pamamagitan ng iba’t ibang lunsaran. Maglulungsad ang patunugutan ng forum, sikduksyon, palihan, kukmperensya, alternatibong klase at iba pa, na inaasahang makpagbibigay ng maalalaimang pagtatalakay sa napapanahong isyu, pinagpapalagay na ang mga interaktibong gawaing ito ay magbibigay ng porma sa tila abstraktong mga konsepto sa mga artikulo. Sa huli, hindi magbabago ang tunguhin ng Philippin Collegian sa kaniyang pagtangan at pagbandila sa altrnatibong uri ng pmamahayag. Walang pasutabing ilalathala sa kanyang mga pahina ang mga tual ng kaabihan, ng paglaban sa pananaig ng pagsulong at pagpapatuloy. Walang paumanhin itong pagpanig sa digma’t karahasang nagaganap sa loob at labas ng Unibersidad. Sapagkat ang pahayagan ay lunan din ng mga tunggalian, at karuwagan ang hindi pagsuong sa mga laban. Defend the Student’s Collegian June 1997 Today, for the first time since Martial Law, the University of the Philippines opens its classrooms amid the glaring absence of the Philippine Collegian the official student publication. Not since the tyrannical time of Marcos dictatorship has such atrocity taken place- that the students of the University bereft of a paper, and consequently a voice. The dilemma arose from publicized controversy regarding the result of the last Philippine Collegian editorial exam. For the pas few weeks, the appointment of the new Collegian Editor in Chief has been appointed. In fact University of the Philippines President Emil Javier has ordered a re-examination to settle once and for all. Given these delays the outgoing staff of the Philippine Collegian has repeatedly requested the University of the Philippines, Diliman Chancellor Roger Posadas to appoint an interior editor to ensure the uninterrupted publication of the Philippine Collegian while the disputes await resolution. The Posadas administration, however shutting down the Philippine Collegian. Just this Monday, the Philippine Collegian office bolted and locked, the paper silenced by the irresponsible actions of the UP Diliman administration. The consequences of the irresponsibility are clear enough: the quelling of student dissent, silencing of an often critical student publication, the virtual censorship of the campus. It is the motive behind the indifference that remains ever so shadowing. Some would argue the removal of the Posadas administration’s most vocal critic is enough motive others more skeptical would imply more sensitive purpose, especially the Diliman’s Vice Chancellor for Student Affairs, Rosatio Torres-YU has made it crystal clear just who would she prefer as Philippine Collegian editors; she was even present in the ceremony in which her presumptuously proclaimed himself “new editor”. Motives aside, one fact stares out, harsh and terrible. That is in a University supposedly free from the yoke of political repression; one of the foremost institutions has been shaded to silence. Those in the line of pride itself in being open and critical, former activists turned beuaracrats have seen fit to deprive the studentry of its voice. That is, in a university that proclaims the virtues of science and organizations, the irresponsibility of administration has led to a grave injury to hopeless studentry. This atrocity must not remain unnoticed. This outrage must not go unchallenged. We students must defend our right to the Philippine Collegian. The Philippine Collegian Editors and Staff 1995-1996 Review of related Lit In “My views on campus journalism and Philippine Collegian”, Danny Arao shared his email –interview through Rising Sun, his blog. The interview focused on the role and the importance of the student paper in the university educational system. The student paper serves as a major venue for the exercise of campus press freedom. The Philippine Collegian, I think, has the richest and most colorful tradition of campus journalism in the country since its analyses of issues, particularly during the dark days of martial law, are valued even by the so-called professional journalists. ( Arao, 2007.) In the interview, there’s an emphasis on the importance of the student paper for both journalists and target audience in shaping public opinion. In addition, he said that campus press serves the voice of the youth and it is proven in the history that the youth play in major role in creating it. He mentioned the youth’s role in Cultural Revolution in China and Revolution in the Philippines. Speaking of journalism, he firmly said that the student paper is theoretically for the youth. However, it is expected to practice fairness and objectivity. Student journalism must also significantly use the youth’s perspective in critically analyzing the issues inside and outside (from local, national and international) the University . Danny Arao’s views in campus journalism serves as a guide in how student journalists could handle journalism of campus press. But he didn’t engage too much with the Philippine Collegian’s role in the University of the Philippines. However, it is important that the student publication does not only serve for the students or youth in general. There are times that the student papers became voice of the community or even stand with national and international issues. http://risingsun.dannyarao.com/2007/04/20/my-views-on-campus-journalism-and-philippine-collegian/ “My views on campus journalism and Philippine Collegian” Danny Arao April 20, 2007 - 4:10 pm - Posted in Interviews, Tech Tack Talk
