lupagpas man ako sa linya’y
tinitiyak ko na hindi ako lapastangan
o mapagsamantalang nilalang,
nais ko lamang ay maramdaman ang
kung ano mangyayari sa aking kaluluwa
sa oras na maiapak ko ang aking mga paa
sa kabilang bahagi.
Binagtas ko ang aking mga panaginip
at ang mga ito’y hindi pumipili ng oras para dumapo,
umaga, tanghali, gabi
maging sa aking pag-idlip sa klase habang
sa harapan ko’y propessor na nagngangawa,
ibinibirit na dapat na tayuan ng mga gintong poste ang lipunan,
at punan ng billboard ang siyudad at mas lalo na ang kanayunan-
ang kaniyang ulirang estudyante naglalangoy ang mukha
sa pawis na dumadait sa lamesa.
Sa kadiliman ako’y madalas kumakaripas ng takbo,
hinahagad, ngunit hindi kilala ang taya.
Hanggang makasalubong ko babaeng sexy na may sungay,
kabayong nakakatayo sa kaniyang dalawang paa lamang,
matandang jeprox, kotseng de pedal at kung anu-anong
mga nilalang na hindi ko nakikita sa labas.
Nakapagtatakang sila’y maamo,
na ang gaya ko’y isang hamak na taong madalas mangarap
na tumatakbo. Gusgusin, pawisan ngunit malugod nila akong tinangap.
Kay sarap maging diyos pansamantala. Alak, sayaw, apoy.
Nakakapang-indak na halakhakan.
Habang ako’y namamahinga, inaaliw ng mga bagong kaibigan
ay may dumaping mabigat sa aking balikat,
lumingon ako sa akin likuran at nakita
isang napakagandang lalaking nakaitim, matangkad at natatakluban
ang kaniyang napakagandang mukha ng malago’t mahabang buhok.
Wala siyang sinabi kung hindi:
"Oras na…"
Kinuha niya ang kaniyang maliit na supot sa kaniyang bulsa,
mula doon ay dumakip ng gintong hangin.
Isinaboy niya ito sa aking mukha, animo’y nagpapatuka ng manok.
Masakit na batok, nanigas na ulo.
Piliit iniiangat ang mukha mula,
ngunit natamo ko’y batok, batok mula sa matandang nagdadada,
"Aber, sabihin mo nga sa akin ngayon kung
anong meron positive sa current events ngayon!"
Natahimik ako ng matagal, humikab na malaki
na tila gustong lamunin ng aking bunganga ang propessor sa
akin harapan. Kung sa bagay pasal na pasal ako
mula sa pakikipaghagaran.
"Ang pangarap ay nangagarap mangarap."
It is’nt easy to live between to forces that usually never stops colliding. I am wondering what’s the use of my existence if I am in different disguises. The matter of having the ideology that I am beleiving in is a very essential thing that which push through for me to live, some of people around me do have same ideology. Of course my mom and my dad in which I adapt in them the true meaning of life, not only as thinking of your materialistic world but also of others’ needs, others’ rights.
But some how it is difficult to adjust when most of the people opposed with these kind of ideas, especially also to the people whom you have also a deep relationship. So, it’s hard for me to neutralize myself, thinking of what I beleive in and also how to manage a good relationship with those who may say that the ideas I rely to are stupid. Emotionally, I can feel a torment of thorns piercing all over my body. I don’t know if it is a punishment, a curse, a mission, a gift….
I am confuse.
