Bakyacrowd

minsan hinahanaphanap mo ang mga haplos ng isang kamay na puno ng kalyo, pasmado. dahandahan paglalakbayin ang mga palad sa kaniyang mga kamay. mag-aalala ka kapag dadating sa bahaging tampukan ng papel de liha.

madalas na sumagi sa isipan mo na malaki ang ipinupunto ng iyong kaibigan sa kaniyang tula ng pag-ibig. na mas gugustuhin pa niyang umiibig sa isang pahinante ng tubig o sa construction worker, mas inaasam na makatanggap ng isang bungkos na talong kaysa sa rosas na balot ng tinik.

sa tinagal-tagal na ma-untog sa tuwing pumapasok ka sa dyip, masilayan mo muli ang kaniyang mga matang matapang hanggang ngayon umaasa ka pa rin. ano nga bang esensiya ng pag-upo mo sa tapat niya, kung ikaw naman ay hindi makatingin ng diretso. bagamat hindi ka nakakatangap ng kangkong o rosas mula sa kaniya, hindi mo alam kung alin sa dalawa ang ibibigay niya, o kung bibigyan ka niya. hanggang sa isang sulyap lang sa mata ang kaya mong tingnan. ni hindi mo nga nasuri kung ang kaniyang mga kamay ay makinis o tadtad ng sugat o kalyo.

hindi mo pa na hahahawakan ang kaniyang mga kamay. hindi pa. dahil abala siya sa pagladlad ng pulang damit. dahil para sa kaniya, hindi ito dapat habang buhay na nakatupi’t nakatago, kundi habang buhay na suot hanggang kamatayan.

sang-ayon ka sa kaniya, ngunit hindi niya iyon alam. kailanman ay wala kang lakas ng loob na ipahiwatig ito dahil kailanman ay hindi pa kayo nag-uusap. siguro kung magiging lalaki ka ay ikaw na ang pinaka-torpe sa lahat.

ngayon mo lang naunawaan na kailanman ay hindi mangyayari na magkapit kamay kayo.

ngayon ay pilit mong kinukubli ang nagpupumilit makawala diyan sa damdamin mo.

sa tinagal-tagal mong nauntog sa dyip, ngayon mo lang naunawaan.

There are a lot of times that a person feels anxiety within. From the comfort situation to the silent attack of it. What hurts most is the deepest ache that feels while seeing the world thought everything can be pacify with a simple action of support to ease the pain through saying OK.

bakit kaya nakakatamad ang semestreng ito?

bakit kaya nararamdaman ko na sinasaniban ako ng mas lalong lumalalang katamaran?

bakit kinukulbit ako ng mga reponsibilidad, ngunit ayaw kong lingunin?

ikaw, bakit naamoy ko ang espirtu ng lakas ng loob na lagi mong kikim?

para sa walang katapusan tanong, bakit pa ako nangangarap? at bakit ko naman kinekwestiyon ang aking buhay?

lahat ay tumatakbo nang walang kapaguran:

piyesa na nagbubuo ng makina,

makina na namumuo ng produkto,

tao na dapat siyang nagpapatakbo ng makina.

ayon sa itim na aklat ng pabrika:

ang manggagawa’y ka-uri ng mga makina,

kung kaya’t sila’y pinatatakbo ng iisang panginoon.

ang karipas ng bawat kamay ng orasan,

ang mga pulang ekis na tumataklob

sa bawat numero ng kalendaryo

ang siyang nag-uutos sa marupok na katawang

tagos sa damit ang maalat na pawis.

nakita ko nang yurakin ng  mga makina

ang mga kapwa  kong nilalang na siyang bumuo sa kanila,

karahasan daw na nagdulot sa pagsuway mula sa dikta ng kapangyarihan.

tanging alingawngaw ng pag-kontrol ang nagdudulot

sa akin upang humikbi sa gitna ng duguang kaharian ng mga bakal.

nararapat na ngang baklasin ang dalitang sumusukob dulot ng pananamantala.